Τελικά έφτασε η στιγμή της αλήθειας… Για ποιους όμως; Για τους πολίτες ή τους πολιτικούς; Δυστυχώς και για τους δύο! Όμως και ακόμη αυτή την ύστατη στιγμή, η διαχείριση της αλήθειας αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη, επικίνδυνη και φυσικά (τουλάχιστον για την κατηγορία των πολιτικών) ασύμφορη και επικίνδυνη…
Πριν από λίγο καιρό όταν η στιγμή της αλήθειας φάνταζε μακρινή όλοι ανεξαιρέτως φώναζαν και έλεγαν ότι «ήρθε η ώρα να μιλήσουμε την γλώσσα της αλήθειας»… και τώρα όλοι το μόνο που κάνουν είναι να μην «μιλάνε την γλώσσα της αλήθειας». Οι πολιτικοί τάζουν όπως κάνουν δεκαετίες τώρα, ίσως λιγότερα από παλιά αλλά δεν παύουν να τάζουν. Και όταν δεν θέλουν να τάξουν γιατί κινδυνεύουν να εκτεθούν, εκβιάζουν. Οι πολίτες από την πλευρά τους ακούνε αυτά που τους σερβίρουν οι πολιτικοί και τα βαφτίζουν αλήθειες και ελπίδα (γνωρίζοντας πάρα πολύ καλά, ότι την επομένη των εκλογών τίποτα δεν θα πραγματοποιηθεί). Άλλωστε χρειάζονται ένα «άλλοθι» για να απενοχοποιηθούν, να δικαιολογήσουν την ανεπάρκειά τους και να ρίξουν το φταίξιμο αλλού τη στιγμή της δικής τους αποτυχίας…
Όταν ήμασταν παιδιά παίζαμε το παιχνίδι «θάρρος ή αλήθεια» και έπρεπε να επιλέξουμε κάτι από τα δύο. Τρίτος δρόμος δεν υπήρχε… Φαίνεται ότι μεγαλώσαμε αρκετά και ξεχάσαμε –πολίτες και πολιτικοί- πώς παίζεται αυτό το παιχνίδι… Τελικά είμαστε άξιοι του «τρίτου» -ανύπαρκτου δρόμου!
